Fábjánar og Hálfvitar

Ég verð að viðurkenna að ég er einn af þeim sem versla ennþá í Bónus, svona stöku sinnum. Í gær skaust ég þar inn m.a. til þess að versla mjólk. Inni í mjólkurkælinum sá ég mann sem mér fannst ég kannast við. Ég var nýbúinn að átta mig á að þarna var á ferðinni sjálfur Jóhann Sigurjónsson, forstjóri Hafrannsóknarstofnunarinnar, holdi klæddur við hliðina á mér þegar að kom maður sem heilsaði honum. Þegar þeir höfðu spurt hvorn annan um daginn og veginn spurði aðkomumaðurinn Jóhann að því hvort að þeir ætluðu ekkert að fara til þess að auka kvótann. Svarið hjá Jóhanni var stutt og laggott. Allir þeir sem tala fyrir kvótaaukningu eru hálfvitar! Hann tók það reyndar sérstaklega fram að aðkomumaðurinn væri undanskilinn þeirri reglu. Ég tek það fram að ég lagði mig ekki mikið í frammi við að "hlera" þetta samtal. Þegar þarna var komið við sögu var ég á leiðinni út úr kæliklefanum.

Nú skal ég ekki segja til um hvort að tilsvarið átti að vera eitthvert grín í ætt við Þráin Bertelsson, en í það minnsta urðu tilsvörin ekki fleiri.

Þetta svar gefur reyndar ágæta mynd af því hugmyndafræðilega gjaldþroti sem Hafró er komið í. Það er orðið það mikið að öll röksæmdafærsla er kominn út á hafsauga, eða kannski er bara svo langt síðan að Jóhann hefur talað við Friðrik J.

Húrra Guðbergur

Eins og ég talaði um í gær er lýðræðisástin missterk hjá fólki, og virðist vera einna veikust hjá þeim sem eiga að stjórna landinu. Sá flokkur sem hæst hefur látið heyrast í sér í þá áttina er vafalaust VG, en að undanförnu höfum við orðið vitni að sönnu eðli þeirra sem þar stjórna. Nýkjörin oddviti flokksins í Reykjavík galar fram fyrir öðrum flokksmönnum hvað þeir eigi að kjósa á borgarstjórnarfundum og frambjóðandi er handsettur í fjórða sæti flokksins á Akureyri, þrátt fyrir að hafa ekki tekið þátt í bindandi prófkjöri.

Það var þó vitað mál að innan hreyfingarinnar, væru einhverjir sem bæru sanna lýðræðisást fyrir brjósti. Það er því gaman að sjá að einhver innan VG var ekki tilbúinn að vera með í klappkór Steingríms fyrir hvað sem er, einhver sem metur hugsjónir ofar völdum. Enda er hann farinn úr VG, og ég er nokkuð viss um að hann er ekki sá síðasti sem fer þá leið.

Formaður VG á Akureyri segir af sér

Lýðræðisást fjórflokksins er eins og Hollywood-hjónaband

Það voru mikil læti yfir icesave-málinu í þinginu, eins og fólk man væntanlega eftir. Undir það síðasta var örvænting stjórnarandstöðunnar, Framsóknar- og Sjálfstæðisflokks, orðin svo mikil að áður óþekkt lýðræðisást hafði tekið sér bólfestu í hjörtum þingmanna þeirra. Eða svo hélt fólk.
Fólkið í landinu skyldi fá að greiða atkvæði um samninginn, því voru stjórnarflokkarnir langt í frá sammála. Þó svo að það væru sömu flokarnir sem mest börðu sér á brjóst yfir ást sinni á lýðræðinu. Sú ást var reyndar eins og í Hollywood-hjónabandi, þar sem ástin er gríðarleg rétt áður en gengið er upp að altarinu, en dvínar svo fljótt þegar að brúðkaupið er yfirstaðið.

Samt var reynt. Tillögur voru fluttar þess efnis að vísa skyldi málinu í þjóðartakvæðagreiðslu. Allt kom fyrir ekki. En þá kom forseti vor, Ólafur Ragnar, á hvíta hestinum og gerði það sem stjórnarandstöðunni mistókst. Að skjóta málinu í dóm þjóðarinnar. Þá áætluðu nú margir að bros myndu loks birtast á andlitum formanna þeirra flokka sem börðust fyrir nákvæmlega því inn á Alþingi. Svo var alls ekki. Upp úr dúrnum kom að allar tillögur þess efnis um að þjóðin fengi að segja sitt álit voru í raun og veru ekkert nema blekking.

Forsetinn var nefnilega ekki fyrr búinn að sópa málinu af sínu borði, en að farið var að tala um að nú þyrfti að ná þverpólitískri sátt um málið. Það tók ekki nema 15 mánuði að komast að þeirri niðurstöðu.

Það sýndi sig í þessu máli, að vilji fjórflokksins til að leyfa þjóðinni að segja sitt álit er ekki mikill, ef nokkur. Það fylgir ekki hagsmunum þeirra að skerða vald sitt yfir þjóðinni með því að leyfa henni að ráða sínum málum sjálfri. Þess vegna fannst sú samstaða sem um var talað fyrir ári síðan, og menn voru svo hrifnir af rétt fyrir kosningar. Rétt eins og í hjónaböndum í Hollywood þá dvínaði sú hrifning nánast um leið og gengið var frá altarinu.

Samstaðan eða samvinnan sem nú er í gangi, er því í rauninni samstaða um að halda völdunum á sem fæstum höndum.

Skýrist á næstu klukkustundum

Er verið að undirbúa stefnubreytingu

Það brá mörgum í sumar þegar að þingflokkur VG sveigði duglega af leið og lenti ofan í skurði hvað varðar umsókn að Evrópusambandinu. Það þurfti í reynd ekki að koma nokkrum manni að óvart, þar sem að vita mál var að "velferðarstjórnin" yrði aldrei að veruleika ef Samfylkingin fengi ekki þetta helsta baráttumál í gegn. Reyndar var það þannig í kosningabaráttunni að innganga í Evrópusambandið læknaði öll sár, að mati Samfylkingarinnar, síðan þá hefur líka lítið verið gert og sennilegast verið að bíða eftir að "vinir" okkar í Evrópusambandinu bjargi okkur.

Þegar umsóknin var til umræðu og tekin til atkvæðagreiðslu vörðu vinstri menn og konur sig með því að áskilja sér rétt til að neita sjálfri inngöngunni. Nú kemur einn af toppunum í þingflokki þeirra fram og áskilur sér rétt til að breyta um skoðun. Þeir hafa reyndar verið nokkuð duglegir við það þennan stutta tíma sem þeir hafa fengið að sitja í þægilegri stólum.

Það er allt gott og blessað við að skipta um skoðun, það er partur af mannlegu eðli og þroska einstaklinga. Maður hefði þó búist við því að fólk sem sýndi jafn harðvítuga andstöðu gegn svona máli, og reyndar flestum málum, væri búið að kynna sér málin í þaula og því væri lítið nýtt sem komið gæti fram sem breytti þeirra afstöðu. Þetta er nú heldur ekkert smámál.

Er það kannski ekki málið, að nú hafi það ofbeldi sem sumir töldu sig hafa orðið fyrir í sumar tekið sig upp aftur? Það skyldi þó aldrei vera að einhverjum villuráfandi sauðum, að einhverja mati, hafi verið gerð grein fyrir því að þegar að tilkæmi væri líf "velferðarstjórnarinnar" í hættu ef ekki dönsuðu nógu margir í línunni. Það er víst þegar allt kemur til alls, allt betra en íhaldið. Jafnvel þó menn hegði sér ekki ósvipað sjálfir.

Eigum að leyfa endurskoðun á öllum sviðum

Öryggi íslenskra sjómanna og sjómannaafslátturinn

Það var alvarleg frétt sem birtist á visir.is 5.febrúar síðastliðin, og fékk að mínu mati ekki næga athygli fjölmiðla. Þar var sagt frá skipverja á Sturlaugi Böðvarssyni AK sem var haldið gangandi á sprengitöflum og súrefni, svo að notuð séu hans eigin orð. Maðurinn sem reyndist vera með hjartasjúkdóm var staddur sjötíu mílur frá landi, og þar með næsta spítala. Samband var haft við þyrlu Landhelgisgæslunnar, en þaðan bárust þau svör að ekki væri hægt að sækja sjómanninn þar sem að aðeins ein þyrla væri á vakt. Samkvæmt starfsreglum LHG er ekki gert ráð fyrir því að þyrla fari lengra en 20 sjómílur frá landi þegar þannig stendur á. Vegna þessa þurfti að sigla með manninn til hafnar í Reykjavík, þar sem hann komst loks undir læknishendur, og í bráðaaðgerð, heilum 10 klukkutímum frá því að hann kenndi sér meins.

 

Á síðastliðnu ári hefur Landhelgisgæslan mátt þola umtalsverðan niðurskurð. Flugmönnum var sagt upp í fyrra auk þess sem gæslunni hefur verið gert að skera niður kostnað sinn um 300 milljónir króna á þessu ári. Frá því að flugmönnunum var fækkað hefur ekki verið hægt að manna báðar þyrlurnar, eins og áður. Það þarf ekki að fjölyrða um hversu gríðarleg áhrif þessi niðurskurður hefur á öryggi sjómanna okkar íslendinga. Í ofanálag hefur nú verandi velferðarstjórn Jóhönnu Sigurðardóttur ráðist í að afnema sjómannaafsláttinn í þrepum. 1. janúar 2014 mun hann verða úr sögunni. Í athugasemdum við fjárlagafrumvarpið, er talað um að forsendur fyrir sjómannaafslættinum hafi breyst mjög frá því sem áður var. Þar er meðal annars nefndar langar fjarvistir frá heimili og slæmar vinnuaðstæður. Það er kolrangt. Vissulega er allur gangur á því hversu lengi menn eru út á sjó hverju sinni, og einhverjar starfstéttir búa einnig við slíkt. Munurinn er hins vegar sá að þær eru með fast land undir fótum. Það getur svo ekki flokkast annað en sem slæmar vinnuaðstæður að búa við það að ef þú ert svo óheppinn að veikjast eða slasast lengra frá landi en 20 sjómílur sé alls ekkert víst hvort að hjálp sé í boði til að koma þér undir læknishendur.

 

Samt sem áður var ráðist í þessa skerðingu, þrátt fyrir að aðilar sjávarútvegsins mótmæltu á fundi efnahags- og skattanefndar. Fyrir kosningarnar í fyrra hitti ég ungan sjómann á Akureyri sem mætti á kosningaskrifstofu Frjálslynda flokksins með litlu fjölskylduna sína, konu og unga dóttur. Hann hafði áhyggjur af þeim niðurskurði sem þá hafði þegar verið boðaður hjá Landhelgisgæslunni. Við ræddum til að mynda um hugmyndir um hátekjuskatt, sem að margir sjómenn myndu greiða, með eða án sjómannaafsláttar. Þessi ungi sjómaður sagðist glaður myndi leggja sitt af mörkum til ríkissjóðs, en það væri þá eðlileg krafa að hann þyrfti ekki að hafa áhyggjur af öryggi sínu. Mikið er ég sammála honum.

 

Hvað er að ávinnast með afnámi sjómannaafsláttar? Samkvæmt frétt frá ríkisskattstjóra, frá júlí í fyrra,fengu 5.736 sjómenn rétt rúman 1,1 milljarð kr. í  sérstakan skattaafslátt vegna vinnu til sjós á síðasta ári. Samkvæmt frumvarpi velferðarstjórnarinnar er gert ráð fyrir því að lækka sjómannaafsláttinn um 25% á ári fram til ársins 2014 eins og fyrr segir. 275 milljónir ættu því að fást í kassann þetta árið. Þegar að Ragna Árnadóttir var spurð um stöðu gæslunnar í kjölfar fréttarinnar sem ég vitnaði í hérna í byrjun sagði hún einfaldlega að þetta væri ekki gott og að þessu þyrfti að breyta, alveg eins og talað úr munni ráðherra með flokkskírteini í Samfylkingunni. Svipuð var reyndar yfirlýsing hennar á Alþingi fyrir rétt tæpu ári. Síðan hefur lítið gerst. Hérna blasir við okkur enn eitt dæmið um það hversu vanhæf þessi ríkisstjórn er til að leita leiða til að ná sátt um þá hluti sem hún tekur sér fyrir hendur. Það þarf ekki mörg háskólapróf til að sjá að með því að veita þeim peningum sem fást með afnámi sjómannaafláttarins til Landhelgisgæslunnar væri í það minnsta stórt skref stigið til betri vegar. Þeir peningar kæmu í raun úr vasa sjómanna, þeirra sem mest þurfa á þjónustu gæslunnar að halda. Ríkissjóður héldi eftir sem áður þeim fjármunum sem skornir voru af til að byrja með. Ég get ekki ímyndað mér annað en að sjómenn væru þá í það minnsta sáttari með sína skerðingu, við hin gætum svo andað aðeins léttar yfir því að mennirnir sem skapa svo stóran hluta af tekjum þjóðarbúsins væru í það minnsta töluvert öruggari í starfi sínu.

Síðasta kjörtímabilið

Ég man vel eftir sumrinu 2004. Það sumar vann ég nærri linnulaust hjá verktakafyrirtækinu Austverk á djúpavogi við að smíða spennistöð fyrir RARIK. Nokkrum dögum áður en ég hóf vinnu bárust þær fréttir að Forseti Íslands, Ólafur Ragnar Grímsson, hefði tekið sig til og synjað fjölmiðlalögunum staðfestingar.

Það fór allt í háa loft, stuðningsmenn ríkistjórnar Sjálfstæðis og Framsóknar voru æfir. Forsetinn talaði um gjá á milli þings og þjóðar og að harðar deilur hefðu verið um frumvarpið sem Alþingi afgreiddi. Hann sagði í framhaldi af því að mikilvægt væri að lagasetning um fjölmiðla styddist við víðtæka umræðu í samfélaginu og að almenn sátt þyrfti að vera um vinnubrögð og niðurstöðu. Af þessu ástæðu var þess vegna best að þjóðin fengi í hendurnar þann rétt til að meta lagafrumvarpið í þjóðaratkvæðagreiðslu.

Sumir héldu því fram í framhaldinu að Forsetinn hefði ekki þessa stoð í stjórnarskránni, eins og hann taldi. Fyrir mitt persónulega leyti hef ég aldrei efast um að hægt væri að vísa málum til þjóðarinnar. Við búum jú í lýðræðisríki, eða eigum allavega að gera það. Þar fyrir utan hafa margir, ef ekki flestir, af okkar mestu lögfræðispekingum sagt það ekki vera um nein tvímæli að ræða í tengslum við það. 

Ég var þess vegna nokkuð ánægður með Forsetann minn þarna í byrjun sumars 2004. Seinna um sumarið kaus ég í fyrsta skipti mér Forseta. Þá var í mínum huga ekki spurning að ég vildi mann á Bessastöðum sem loksins hafði, fyrstur Forseta, haft styrk til að neita staðfestingu laga og þar af leiðandi væri ekki minni líkur á því að slíkt gæti hann gert aftur. Hann væri með öðrum orðum búinn setja sjálfum sér ákveðin viðmið. 

Vissulega voru ekki allir sáttir með  þau lög sem þá voru til meðferðar, en sú óánægja var virkilega mögnuð upp og gerð þannig meiri en hún sennilega var af mjög svo sjálfhverfum fjölmiðlum landsins. 

Aðalmálið er samt það, að ef einhverntíma hefur komið mál inn á borð Forseta sem er þannig vaxið að þjóðin eigi að fá að segja álit sitt á þvi, eiga síðasta orðið. Þá var það núna.

Forsetinn staðfestir Icesave-lög

Vindhani í logni - grein í austurglugganum

Það var ekki upplitsdjarfur maður sem sat fyrir svörum í Kastljósi 6. ágúst síðastliðinn sem fjármálaráðherra þjóðarinnar. Það var eins og það væri úr honum allur vindur. Svipað og þegar vindhani hættir að snúast þegar lægt hefur. Það gengur kannski svona nærri honum að svíkja kjósendur sína hvað eftir annað, reyndar ekki aðeins kjósendur heldur er hann að svíkja alla þjóðina langt fram í ófyrirséða framtíð með því að sjá sig ekki knúinn, á einhvern ótrúlegan hátt, til þess að taka stöðu með þeim valkosti í Icesave-samningnum sem kæmi okkur þjóðinni best. Það hlýtur að vera eitt af hlutverkum ráðamanna að gæta hagsmuna þjóðarinnar sem þeir starfa fyrir á hverjum tíma. Það getur ekki hafa breyst þó að vinstri stjórn hafi verið mynduð eftir kosningar í vor.  Þegar ég tala um valkosti er hægt að taka margt inn í þann sviga. Af hverju var til dæmis ekki farið af fullum krafti í dómsstólaleiðina? Af hverju er ekki mögulegt að láta reyna á það lögfræðilega álitaefni sem lögfræðingar á borð við Ragnar Hall hafa látið skoðun sína á í ljós að undanförnu? Mikið hefur verið rætt um svik Vinstri Grænna við kjósendur sína í tengslum við aðildarumsókn að ESB. Það átti þó að vera öllum ljóst í aðdraganda kosninganna að VG gæfi það mál eftir. Að búast við því að Samfylkingin gæfi sitt stærsta mál eftir í stjórnarmyndunarviðræðum voru í besta falli draumórar. Ég sé það ekki í spilunum að innganga í ESB þjóni nokkrum tilgangi fyrir þjóðina, hvað þá að samningaviðræðurnar hafi í för með sér viðundandi samning fyrir okkur. Það er í rauninni mun meiri draumórar en þeir sem talað er um hér að framan. Við höfum líka öll séð hversu góða samningamenn núverandi stjórnarflokkar bjóða upp á. Tímanum og peningunum í betur varið í aðra hluti. Eins og til hjálpar heimilunum í landinu, sem á furðulegan hátt virðast hafa gleymst.  Það sem angraði mig þó mest við að fylgjast með atkvæðagreiðslu um ESB var að horfa upp á þingmenn svo augljóslega kjósa gegn sannfæringu sinni. Því eina sem þeir eru bundnir af, samkvæmt stjórnarskrá. Að horfa til að mynda upp á umhverfisráðherra, nærri því bugaða á því andlega ofbeldi sem virtist fara fram á Alþingi í aðdraganda atkvæðagreiðslunnar, greiða atkvæði svo greinilega gegn samvisku sinni að það tók á að fylgjast með. Það er ekkert annað en andlegt ofbeldi að hóta stjórnarslitum ef ekki er kosið rétt. Kannski er það ástæðan fyrir því að fjármálaráðherra var eins og brotlent Hindenburg síðastliðin fimmtudag. Það hlýtur að taka á mann að kyngja öllu því sem menn hafa staðið fyrir, og svíkja í leiðinni bæði kjósendur sína og flokk sinn. Það er við hæfi að enda þetta á því að vitna í ræðu sem umræddur Steingrímur hélt 2.nóvember 1999, þar sem honum var tíðrætt um Brüssel-vírusinn. „Er ekki nauðsynlegt að hæstvirtur utanríkisráðherra tali skýrar, tali jafnskýrt á þessa hliðina eins og hæstvirtur ráðherra gerði þegar hann í sinni fyrstu ræðu sem utanríkisráðherra 1995 tók afdráttarlaust af skarið um að það að leggja inn umsókn um aðild að Evrópusambandinu væri ekki á dagskrá ríkisstjórnarinnar og það væri óskynsamlegt og þjónaði ekki hagsmunum Íslands? Hvað hefur breyst síðan þau orð féllu, hæstvirtur utanríkisráðherra?...Er þetta bara vírusinn? Er þetta smitandi?“

Sauðburður, þjóðhátíð og svínaflensa?

 Í gær fékk ég skilaboð um að ég væri búinn að hýði mínu nógu lengi, og nú væri kominn tími til að gera eitthvað. Fólk er sem sagt farið að sakna mín, sem ég skil vel.

 

Ég hef aftur á móti haft nóg að gera þó að lítið hafi sést til mín. Úr kosningaslagnum fór ég nánast beint í sveitina í sauðburðinn, eins og ég minntist á hér. Sauðburðurinn var með mjög öðruvísi sniði en undanfarin ár. Við feðganir urðum að sjá alfarið um búskapinn. Það helgaðist að því að mamma greindist með krabbamein í apríl, og þurfti að fara í aðgerð í byrjun maí á Akureyri. Það gerði hlutina vissulega ekki auðveldari, svona andlega. Góðu fréttirnar eru hins vegar þær að allt gekk vel hjá henni, hún var kominn heim viku seinna og er öll hin hressasta. Það lítur sem sagt allt eins vel út og það gæti gert.

 

Eftir sauðburð hef ég síðan legið í flensu, sem ég var á tímabili farinn að halda að væri eitthvað tengd svínum. Nú er ég hins vegar að verða eins og ég á að mér að vera, stór, sterkur og fallegur :)

 

Ýmislegt hefur gengið á í þjóðmálunum frá kosningum, eins og við mátti búast. Ríkisstjórn var mynduð af kærustuparinu Jóhönnu og Steingrími, og hefur hún sýnt af sér nákvæmlega það sem ég bjóst við.

 

Flokkarnir koma sér ekki saman um stór mál sem skipta íslensku þjóðina höfuðmáli nú á tímum. Enginn samstaða er til staðar í Evrópuaðildarmálinu, fyrir utan að þingsályktunartillagan umtalaða virðist ekki vera nægilega ítarleg. Ice-save málið virðist líka ætla að verða þeim skötuhjúgum fjötur um fót í samstarfinu. Einhvern vegin hefur mér fundist sem að formaður VG, fjármálaráðherra, sé að einangrast í sínum eigin flokki með sína afstöðu til samningsins. Það hljóta að vera viðbrigði fyrir hann að ekki sé lengur klappað fyrir öllu því sem hann segir.

 

Og hvaða aðgerðir höfum við séð hjá stjórninni að öðru leyti? Jú, landsbyggðaskattur í formi hækkaðs eldsneytisverðs og hátekjuskattur. Ráðleysið virðist vera þó nokkuð svo ekki sé meira sagt.

 

Við í Frjálslynda flokknum eigum ekki lengur fulltrúa inn á Alþingi, sem mér þykir mjög miður, og þá sér í lagi þykir það mér miður fyrir íslensku þjóðina sem að hefði gott af því að hafa sterka málsvara fyrir sig við Austurvöll. Ég er ekki frá því að ríkisstjórnarflokkarnir hefðu gott af því einnig, það verða sennilega viðbrigði fyrir þá að geta ekki lætt hendi sinni í málefni okkar eins og áður.

 

Það er þó ekki uppgjafarhljóð í þeim flokkssystkinum mínum sem ég hef heyrt í frá kosningum. Staðan er þó alls ekki góð, flokkurinn skuldum vafin og engir peningar á leiðinni í kassann. Það verður því að fara í miklu endurbyggingu á flokknum, sem í raun hefði kannski löngu átt að vera búið að gera. Það er aftur á móti ekki farið fram hjá neinum að til þess hefur ekki verið mikill vinnufriður, það ætti öllum að vera ljóst sem hafa svo mikið sem séð fjölmiðil síðustu tvö ár. Það breytir því hins vegar ekki að nú munum við ekki geta komið okkur hjá því að takast á við hlutina, og nú er líka bæði friður og tími til. Framhaldið verður svo bara að koma í ljós.

 

Í bili ætla ég að óska öllum gleðilegrar hátíðar, og segja áfram Ísland. Það verður ekki jafn langt á milli færslna hjá mér, og nú fer maður að heyra í "stríðs"félögunum í XF fyrr en seinna.

Verður ekki langt í næstu kosningar.

Þá er báráttunni lokið í þetta skiptið og ég væri að ljúga ef ég segðist ekki vera ósáttur með útkomuna. Það þýðir aftur á móti ekkert að gráta niðurstöðunar, heldur verður að nýta þetta sem tækifæri til að byggja flokkinn upp að nýju eftir áralanga niðurbrotsstarfsemi nokkurra manna (konur eru líka menn) sem nú verða vonandi fljótt á enda.

Nú er um það bil ár í sveitarstjórnarkosningar, og eftir því sem að ég hef heyrt er mikil hugur í fólki að taka þátt í þeim undir merkjum flokksins víðs vegar um land. Það er svo eitthvað sem segir mér að sú stjórn sem tekur nú við (VG & Samfó) verði ekki langlíf, og við þurfum því ekki að bíða lengi eftir næstu kosningum.

Það er þó ljóst að nóg verður að gera hjá okkur sem virkilega viljum veg Frjálslynda flokksins sem mestan, en erum ekki að hengja okkur í persónulegar vegtyllur.

Áður en að ég fer persónulega að einhverju afli í að hjálpa til við endurreisnina ætla ég að fara heim í Álftafjörðinn, sem er fyrir þá sem ekki vita, fallegasti fjörður á landinu . Næsta mánuðinum eða svo verður eytt við sauðburð, eitthvað sem öllum væri hollt að gera einu sinni á ári. Það er í það minnsta nóg að gera á Starmýri ef að einhverjum af þeim þingmönnum sem ulltu út af þingi á laugardagin vantar eitthvað að gera. Skiptir þá engu hvort menn heita Sigurður Kári eða Grétar Mar, það er ekki farið í manngreiningarálit á sauðburði.

Ég bið að heilsa í bili, um leið og ég þakka öllum þeim sem ég starfaði með hér í Norðausturkjördæmi fyrir samstarfið. Einnig þakka ég þeim sem kusu okkur kærlega fyrir velvildina.

Af hverju þið kjósið Frjálslynda flokkinn í dag

Frjálslyndi flokkurinn var stofnaður fyrir 10 árum síðan. Sérstaða hans, miðað við flokka sem stofnaðir voru á svipuðum tíma, að hann var ekki stofnaður á grunni annars flokks. Flokkurinn hefur verið langlífari á þingi en flest önnur framboð af sama tagi. Ekki hefur þó vantað upp á hrakspárnar fyrir hverjar einustu kosningar, þó alltaf hafi sannast að fólkið í landinu vilji halda rödd Frjálslynda flokksins lifandi inni á Alþingi.

Það er staðreynd að síðan flokkurinn var stofnaður höfum við Frjálslynd bent á mál sem betur mættu fara. Oftar en ekki hefur komið í ljós að um réttmæta gagnrýni var að ræða, þó að oft væri talað fyrir daufum eyrum. Sum málanna hafa fylgt okkur lengi, eins og breytingar á kvótakerfinu, á því máli var ekki mikill áhugi en nú virðist sem þeir flokkar sem frjálsir eru í sinni afstöðu hafi opnað augu sín fyrir breytingum. Þar má nefna frjálsar handfæraveiðar. Menn skulu þó alltaf vera á varðbergi gagnvart kosningaloforðum.

Guðjón Arnar Kristjánsson, formaður flokksins, hefur ásamt fleirum lengi talað gegn verðtrygginguni. Á haustmánuðum 2006 lögðu Frjálslyndir fram þingsályktunartillögu um afnám verðtryggingar lána. Sú umræða einkenndist ekki af því að styttist í kosningar. Á fáum dögum nú í lok mars komu hins vegar tveir leiðtogar fram á sviðið, sem höfðu farið réttu megin fram úr því þeir vildu afnema verðtrygginguna.

Kjósendur verða að huga að því hverjir það eru sem virkilega vilja takast á við það starf sem nú bíður okkar. Frjálslyndi flokkurinn hefur aldrei farið offari í loforðaflaumi, við lofuðum til dæmis ekki ókeypis skólabókum fyrir síðustu kosningar. Við höfum verið nauðsynleg rödd innan veggja Alþingis, nauðsynleg viðbót við þreytta og svifaseina fjórflokka. Rödd fólksins í landinu, en ekki kvótakónga, útrásarvíkina eða annarra hagsmunahópa.

Eins og staðan í dag er ljóst að við verðum nánast að byrja aftur upp á nýtt. Það er alltaf erfitt að byrja, og á sumum sviðum virðast menn aldrei hafa byrjað í raun og veru. Nú verður aftur a móti ekki hjá því komist að byrja. Flokkar verða að fara að vinna saman að því að koma okkar góða landi á fætur aftur. Pólitískt argaþras og málþóf á ekki heima á Alþingi íslendinga. Við teljum að hin góðu gildi heiðarleika, dugnaðar og nægjusemi vera það sem við munum byggja okkar nýja samfélag upp á.

Þó við viljum samráð erum við í Frjálslynda flokknum vissulega með hugmyndir til að hjálpa heimilum og fyrirtækjum landsins. Um miðjan mars lagði þingflokkur okkar fram frumvarp um frystingu verðtryggingarinnar í 5%, og að það sem umfram væri legðist inn á biðreikning í viðskiptabanka viðkomandi á nafni skuldarans. Unnið væri að því á næstu mánuðum að koma verðbólgunni niður fyrir 5% með lækkun stýrivaxta. Þegar það næðist væri hægt að fá eitthvert yfirlit yfir stöðuna eins og hún væri í raun og veru. Þá væri í framhaldinu hægt að taka ákvarðanir um hvort og þá hversu mikið þyrfti að afskrifa hjá hverjum og einum. Þessi aðgerð hefði hjálpað fólkinu í landinu strax, og þá þeim sem á hjálp þyrftu að halda. Hún hefði einnig gefið ráðamönnum okkar eitthvert ráðrúm. Því miður var þetta góða frumvarp látið daga uppi í viðskiptanefnd, og í staðinn komið fram með greiðsluaðlögun ríkisstjórnarinnar sem mun ekki hjálpa fólkinu í landinu fyrr en það er komið hnén.

Við viljum gera allt til að greiða götu sprota og allra þeirra einstaklinga sem ganga með góðar hugmyndir í maganum, en þurfa bara hjálp til að hrinda þeim í framkvæmd. Frjálslyndi flokkurinn hefur þar komið með lausn sem nýtist ekki aðeins sprotum heldur einnig fyrirtækjum sem starfa nú þegar en eru komin í fjárhagsvandræði. Gengur hún út á stofnun fjárfestingalánasjóð sem getur þjónað allri starfsemi. Þetta yrði í formi langtímalána á viðráðanlegum vöxtum. Ríkið mun þurfa að styðja við fyrirtækin í landinu og fara í mikinn kostnað við það. Með stofnun sjóðsins með aðkomu hagsmunaaðila er þó tryggt að mínusinn sem er á þjóðarbúskapnum yrði ekki stækkaður.

Breytingar á kvótakerfinu teljum við vera nauðsyn. Með innköllun aflaheimilda, sem margar hverjar eru veðsettar í bönkunum sem ríkið hefur eignast, gæti ríkið stuðlað að jákvæðri byggðaþróun eftir áralangt niðurrif. Afskrifa mætti eitthvað af skuldum útgerðanna , en þær eru margar hverjar gríðarlega skuldsettar og sumar halda í sér lífinu í dag með framleigu kvóta sem er en einn lösturinn á núverandi kerfi. Þær afskriftir yrðu settar í pott sem ríkið myndi síðan greiða af með þeim peningum sem kæmu til baka inn í ríkissjóð þegar að úthlutun væri hafin að nýju. Hér er vissulega aðeins hægt að teikna útlínur tillögunnar, en enginn getur með opnum huga neitað að þessar breytingar væru landinu til góða.

Það er staðreynd að niðurskurður mun verða nauðsynlegur, að segja eitthvað annað eru ómarktækar loftbólur sem standast ekki veruleikann. En það þarf að fara í allan niðurskurð að vel athuguðu máli. Frjálslyndi flokkurinn mun beita sér af afli fyrir því að heilbrigðiskerfið verði síðast á dagskrá þegar að niðurskurði kemur. Það má byrja á hlutum eins og utanríkisþjónustu og varnarmálastofu en bíða eins lengi og hægt er með velferðarkerfi okkar.

Talað hefur verið um allt að 150 milljarða gat sem þurfi að stoppa í. Skattahækkanir munu ekki fylla í gatið nema að litlu leyti. Það er því ljóst að við verðum að framleiða upp í mestan hluta þessa gats. Þá vinnu verðum við að fara í með köldu höfði og leggja til hliðar persónuleg hugðarefni til dæmis í hvalveiðum. Staðreyndin er sú að við verðum að nýta allt það sem getur aukið við tekjur okkar í einhvern tíma. Til að mynda fengjust um 40 milljarðar ef að veitt yrði 100 þúsund tonnum meira af þorski.

Í byrjun árs voru háværar kröfur í samfélaginu um að breytingar yrðu í stjórnmálum landsins. Ein sú breyting var að nýtt og ferskt fólk kæmist í auknum mæli að í forrystusveitum flokkanna. Frjálslyndi flokkurinn í Norðausturkjördæmi lét ekki á sér standa og teflir fram nýju og fersku fólki í sinni framvarðarsveit. Ásta Hafberg er eina konan sem leiðir lista í kjördæminu og í öðru sæti er ungliði, Eiríkur Guðmundsson sem verður 24 ára á árinu og kemur með sýn þess hóps sem mun erfa landið inn í spilið. Að lokum má benda á að samkvæmt könnunum stefnir í að 9 kjördæmakjörnum þingmönnum í kjördæminu verði aðeins ein kona. Með því að setja X-ið við F stuðlið þið að því að þeim fjölgi.

XF fyrir fólkið í landinu.

Höfundar eru Ásta Hafberg og Eiríkur Guðmundsson en þau skipa 1. og 2. sætin á lista Frjálslynda flokksins í Norðausturkjördæmi